«خانة دوست كجاست؟» در فلق بود كه پرسید سوار.

آسمان مكثی كرد.

رهگذر شاخة نوری كه به لب داشت به تاریكی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

«نرسیده به درخت،

كوچه باغی است كه از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازة پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر بدر می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فوارة جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی:

كودكی می بینی

رفته از كاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لایة نور

و از او می پرسی

خانة دوست كجاست.»